T'groot vraagteken

Gisteren viel de minder fraaie keerzijde van het onderwerp in m'n vorige blog heel makkelijk te bespeuren. En ook dit dient gezegd te worden.

Na de aankomst van een welverdiende winnaar, een held, kon je naar mate de tijd vorderde steeds meer antihelden ontdekken aan de aankomstplaats van de ronde. Zatte praat, opgeblazen ego's die toch heel broos blijken. Het was er allemaal!

Ik sta aan te schuiven om tussen enkele pinten door een hamburger te bestellen. En ongewild wordt er iemand door mij onheus behandeld! De meneer met de grote M staat daar al langer aan te schuiven wat ik wel degelijk had opgemerkt, maar in tegenstelling tot wat ik dacht, had hij zijn bestelling nog niet doorgegeven. Als ik bestel komen er onmiddelijk woorden ten tonele als 'hey, wa ist me jou jong?", "Moet ik op au bakkes smijten?" en "Wie pijst (denkt) em misschien da ik ben?" Gelukkig had hij zijn woorden op die manier geschikt dat ze tot een vraag leidden waarop ik toch het antwoord zelf mocht invullen.
Na welgemeende excuses kon ik het me wel niet laten om de persoon in kwestie er op te duiden dat een heftige reactie zoals de zijne eerder ongepast was. Als je een ander mens manieren kan bijleren, of een ander persoon zijn EQ de hoogte kan injagen, dan voel ik me daar moreel toe verplicht. En ergens tussen zijn bedwelmde, egotripperigere gedachten door denk ik ergens een deklik waargenomen te hebben. Een besef van zijn eigen ongepaste gedrag?
Het was heel grappig om zien hoe de verkoopster met deze situatie omging. Hoe zij beide kampen trachtte te bedaren (ook al was dat in mijn geval helemaal niet nodig) door de 'schuld' volledig op zich te nemen.

En dankzij zulke banaliteiten vroeg ik me gisteren af wat ik daar in godsnaam liep te doen! Een mens komt dan al eens buiten!

Traditie. Een namiddag waarop vader en zoon samen gissen naar de latere nummer 1, hopend op een Belgische zege, maar uiteindelijk keer op keer tevreden zijn met een altijd terechte winnaar. Ofwel is het de slimste, ofwel de sterkste, ofwel de meest aanvallende, maar een onterechte winnaar kent de Ronde van Vlaanderen nooit!

Het zijn vooral de kasseistroken en de vele korte hellingen die hun charmes onmogelijk kunnen verbergen. Automatisch krijg ik een beeld van m'n grootouders tijd voor ogen waarin de facteur, de melkboer en Meneer den doktoor een belangrijke rol speelden. En uit dit rijtje is het vooral de postbode die ik beklaag, die elke dag opnieuw met de fiets de helling op moest om verderop de post te bezorgen. Dat romantische plaatje wordt overmorgen weer opgeroepen. Is het jullie trouwens al opgevallen dat er nooit meer zwart-wit beelden opduiken dan met dezer dagen? Geschiedenis in hart en nieren.

Nog leuker is het om nog geen 10 minuten na het einde van de koers, spelende kinderen hun eigen ronde te zien rijden. Als Gianni Bugno sprintte ik vroeger steevast mijn maten uit het wiel. Misschien was het wel omgekeerd, maar het is toch op deze manier dat ik het me herinner!

En deze keer, kan het een échte zware ronde worden. Een heroïsche strijd in barslecht weer. Van s'morgens tien uur zit ik al voor TV gekluisterd. Ik wil weten hoe elke renner zich voelt bij de start in Brugge en van dan af reeds de sfeer opsnuiven. O wat wordt het weer mooi!