T'groot vraagteken

Amai, als je van versteld staan spreekt. Dat is nu eens helemaal op mij van toepassing vandaag.

Ben ik op het internet aan het rondsurfen, kom ik daar toevallig een naam tegen die me bekend in de oren klinkt. Dus even verder uitpluizen deze muziek Was het niet deze naam die ik uit de mond van m'n ex hoorde komen 2 jaar geleden? Zij was begonnen met plaatjes draaien. En ja hoor, wat zie ik nu, optredens in Vooruit, in Make-up enzoverder. En dat, moet ik vandaag op internet te weten komen.

Gezien ik er destijds veel last van ondervond om na onze relatie in haar buurt te blijven, heb ik bewust het contact verbroken. En dat was gezien de blijvende gevoelens ook nodig. Maar al te graag wou ik haar catalogeren onder de noemer 'uit het oog, uit het hart'. Tevergeefs besefte ik toen reeds en nu nog meer! Even slikken toch vandaag.

Gisteren kreeg ik de perfecte dekmantel aangereikt om mijn luiergedrag als een zinnige bezigheid te bestempelen. Ik lag niet zomaar languit in de zetel gestrekt. Ik keek koers! Zelfs toen ik soms m'n ogen even sloot om me beter op de commentaar te kunnen concentreren, keek ik, koers! Nadat ik de winnaar die ik effectief wel bij naam kan noemen (De Jongh) gelukkig over de eindstreep zag bollen, maakte ik me klaar voor wildere plannen. Het optreden van Queens of the Stone Age in de Antwerpse Lottoarena.

 Het was niet de eerste keer dat ik deze magische tempel betrad. Een aantal weken geleden vond er immers een mooi gevecht plaats van onze Europees kampioen boks in de weltergewichten Sugar Jackson. In het  echt best impressionant zo'n bokskamp. Dat de zaal op zichzelf makkelijk uitnodigt tot een hysterisch feestende massa, was geen geheim meer.

 De harde rock die ons door Biffy Clyro werd toevertrouwd viel allesbehalve in dovemansoren. Rock gemengd met andere afwisselende muzikale invloeden waaruit bleek dat deze Schotse groep er volledig staat. Je zou op slag op zoek gaan naar meer. (http://www.myspace.com/biffyclyro)
En daarna kwamen de Queens in eigenste persoon het podium opstuiven. Het publiek zelf jaagde de decibels indrukwekkend de hoogte in. Heel wat gevestigde waarden uit hun repertoire werden afgewisseld met slechts een aantal nieuwe songs. Van hun song Little Sister en enkele andere bekende liederen kon ik best meegenieten, maar waarom het publiek grotendeels zo uitzinnig uit de bol hing, bleef voor mij een raadsel. Niet dat het slecht klonk, maar het nam me niet of slechts bij momenten mee naar hogere oorden. Op het eind kregen de meeste toeschouwers het erg moeilijk om met hun zitvlak aan hun stoel te blijven plakken, maar persoonlijk vervoegde ik me bij die kleine club betalenden die nog enkel en alleen tussen de wiebelende konten door, een glimp probeerden op te vangen van het podium.