T'groot vraagteken

Traditie. Een namiddag waarop vader en zoon samen gissen naar de latere nummer 1, hopend op een Belgische zege, maar uiteindelijk keer op keer tevreden zijn met een altijd terechte winnaar. Ofwel is het de slimste, ofwel de sterkste, ofwel de meest aanvallende, maar een onterechte winnaar kent de Ronde van Vlaanderen nooit!

Het zijn vooral de kasseistroken en de vele korte hellingen die hun charmes onmogelijk kunnen verbergen. Automatisch krijg ik een beeld van m'n grootouders tijd voor ogen waarin de facteur, de melkboer en Meneer den doktoor een belangrijke rol speelden. En uit dit rijtje is het vooral de postbode die ik beklaag, die elke dag opnieuw met de fiets de helling op moest om verderop de post te bezorgen. Dat romantische plaatje wordt overmorgen weer opgeroepen. Is het jullie trouwens al opgevallen dat er nooit meer zwart-wit beelden opduiken dan met dezer dagen? Geschiedenis in hart en nieren.

Nog leuker is het om nog geen 10 minuten na het einde van de koers, spelende kinderen hun eigen ronde te zien rijden. Als Gianni Bugno sprintte ik vroeger steevast mijn maten uit het wiel. Misschien was het wel omgekeerd, maar het is toch op deze manier dat ik het me herinner!

En deze keer, kan het een échte zware ronde worden. Een heroïsche strijd in barslecht weer. Van s'morgens tien uur zit ik al voor TV gekluisterd. Ik wil weten hoe elke renner zich voelt bij de start in Brugge en van dan af reeds de sfeer opsnuiven. O wat wordt het weer mooi!