T'groot vraagteken

Wederzijdse ontmaagding

Ik heb haar ontmaagd,
maar zij was de ontmaagding
van mijn dromerige wereld
waarin romantiek naar beneden stroomde
als een waterval.
Deze overspoelde vooral mij,
maar ergens heeft ze ook haar beroerd
totdat zij kwam droog te staan.
Daardoor was de liefde bij haar als een bloem die verwelkte,
blad voor blad dwarrelde naar beneden
tot er uiteindelijk geen enkel overbleef.

Beiden gingen gepaard met een verscheurende pijn.
De hare leidde tot de bevrijding van een kinds geluk.
De mijne resulteerde in het onstaan van liefdesverdriet

Wordt het niet opnieuw tijd dat ik meer aan mezelf begin te denken? Dat ik opnieuw alles tracht te versieren dat ik tegenkom? Dat ik opnieuw geen rekening meer ga houden met andermans gevoelens? Dat ik jaag omdat ik op voorhand weet dat ik een grote kans maak bij die persoon, maar niet omdat ik er meer in zie? Dat ik, ook al is er geen wederzijds gevoel, toch van mijn aanbidster profiteer? Dat ik mij op die manier opnieuw train in het daten? Dat ik op die manier opnieuw plezier maak met 'alles' wat ik tegenkom? Dat ik op die manier mijn flirtgedrag weer de hoogte in jaag?

Ergens voel ik dat ik een mak lammetje ben geworden. Sinds ik zelf niet al te lekker uit een relatie ben gekomen doe ik alle bovenstaande dingen al héél lang niet meer! In mijn zoektocht wens ik geen mensen meer te kwetsen. Maar, tjonge, wat was het leven dan toch makkelijker!
Maar kan ik het zelfs nog? Komt mijn moreel gedachtengoed dan geen roet in het eten gooien? K'veronderstel van wel! Maar soms vraag ik me af of ik mijn respect niet beter wat zou terugschroeven, want geloof me, it's easier. Eerlijk duurt het langst, maar brengt het ook op?

Oudejaarsavond, voor middernacht, kreeg ik een bericht van een oude bekende. De "vriendin" waarvoor ik vorig jaar hard m'n best had gedaan om in de smaak te vallen, laat van zich horen.

Een jaar geleden zijn er inderdaad gevoelens van verliefdheid opgeborreld voor dit meisje/vrouwmens. We zijn een aantal keren met mekaar opgetrokken en na verloop van tijd was er wel een klik. Zelf zat ik op dat moment al een stadium verder dan zijzelf. Bij mij was de verliefdheid reeds aangebroken, zij was eerder nog zoekende.

Haar 6 jaar durende relatie was nog maar net afgesprongen en ze was gedeeltelijk, of misschien voor het eerst, opnieuw op zoek naar zichzelf in het vrijgezellenbestaan. In haar plaats - en dit heb ik haar tevens ook aangeraden - zou ik vooral van de vrije periode gebruik maken om eindelijk te ontdekken wat ze zelf wilt in het leven. Dit stond natuurlijk wel haaks op mijn bedoelingen.

Toen ik toenadering zocht voor méér, ontdekte ik de ene moment tekenen van "ik ben te verleiden" en anderzijds stuitte ik op een muur eens ik te dicht in haar buurt kwam. Zelf omschreef ze het als "ik ben er nog niet uit". Natuurlijk een vent kan niet blijven wachten (na 3 maanden) en ik heb haar toen ook gevraagd om richting te kiezen. Aangezien ze dit zelf niet kon en ik begon aan te voelen dat we eerder naar het goede vriendensyndroom overschakelden, heb ik onze omgang met elkaar gestopt om er niet verder in te vervallen.

 Zij vondt dit heel spijtig, had niet de bedoeling om me te kwetsen, kon er zelf niet aan doen en blablabla. Persoonlijk eventjes gedipt, maar al snel weer te boven gekomen.

En toch, krijg ik telkens weer met m'n verjaardag en op nieuwjaar een berichtje of een kaartje om me het beste te wensen!? Misschien heel lief en attent, maar ook een mogelijke bron van verwarring. Gelukkig ben ik sterk genoeg geworden om me niet opnieuw te laten vangen. Ik begrijp echter niet hoe je het in je hoofd kan halen om nog zulke berichtjes te sturen naar iemand die je zeker al 8 maanden niet meer hebt gezien en waarmee je geen enkel contact meer hebt of onderhoudt. Ik doe namelijk niet hypocriet, er lag geen toekomst in de toen ingeslane weg, het contact werd verbroken en we zullen mekaar dus ook niet meer ontmoeten. Wat voor nut heeft het dan nog om zulke berichten te verzenden?

T'zal wel vrouwenlogica zijn die ik niet of juist te goed begrijp! Ofwel hoopte ze op een berichtje met enkel m'n naam onder (nog steeds single) zodat ze haar toen gemaakte keuze toch niet zou beklagen ofwel gaat er een oprechte "het gaat je goed" van uit. En aan deze laatste boodschap, beste lezers, hecht ik alleen belang indien deze uitgaat van personen die ik in het dagdagelijkse leven wel degelijk ontmoet! Tot hier mijn betoog!