02-07-08
Broeden op wat nieuws
Ken je het gevoel dat je eigenlijk weet dat je wel tevreden mag zijn, maar dat je toch een nieuwe impuls door je leven wenst?
Je hebt alles dat je hart maar wensen kan - laat daar geen twijfel over bestaan - maar toch heb je zin in iets nieuws, een nieuwe kant te ontwikkelen, een nieuwe hobby te gaan beleven. Je zit vastgeroest in een zekere regelmatigheid. Steeds hetzelfde werk, dezelfde vriendenkring, steeds dezelfde patronen die terugkeren.
De factor die in voorgaande bedenkingen ondermeer een belangrijke rol speelt is bij mij persoonlijk momenteel toch wel m'n werk. Een mens wenst professioneel en sommigen ook financieel vooruitgang te boeken en spendeert daar bijgevolg ook de nodige tijd aan. Toch brengt dit met zich mee dat een mens steeds dezelfde capaciteiten verder gaat 'ontwikkelen'.
Van daaruit ontstaat er momenteel een drang naar tegengewicht.
Ik tracht het even te schetsen aan de hand van een schools voorbeeld. Een persoon kan bijvoorbeeld tot het 5e leerjaar steeds economie-wiskunde gevolgd hebben. De reden daartoe was dat hij steeds goed geweest is in deze vakken en minder in bijvoorbeeld talen. En dan plotseling beseft hij dat die wiskunde totaal geen probleem zal vormen. Bijgevolg ziet hij er geen nood aan om dit verder te ontwikkelen en kiest hij voor 'talen' omdat hier een grotere uitdaging ligt. Hij ziet er meer in om die kant te ontwikkelen waar hij momenteel niet sterk in is om zichzelf zo als een completer en volwaardiger mens te kunnen aanschouwen. Tegelijkertijd weet hij dat hij nooit een uitblinker zal zijn in deze nieuwe zaken, maar die voldoening is er dan toch.
Het voorgaande voorbeeld is bij mij nu wel uit het leven gegrepen. Persoonlijk was ik nogal een richtinghopper in m'n schooltijd. Gewoon uit snel wisselende interesses en de drang naar nieuw. Op school vormde dit echter niet zoveel problemen. Daar was een overstap namelijk makkelijk gemaakt. In het professionele leven licht dit echter iets moeilijker natuurlijk. Men kan immers niet steeds maar gaan jobhoppen. Daar geldt immers het principe dat hoe langer men dezelfde job uitoefent, hetzelfde specialisatiegebied verder ontwikkeld, hoe meer verantwoordelijkheden men krijgt, hoe rooskleuriger het financiële plaatje wordt, hoe leuker de job op zich wordt.
En toch wens ik bepaalde nieuwe capaciteiten te ontwikkelen. Misschien moet ik de drang naar tegengewicht dan maar gaan invullen door andere hobby's te beoefenen waarin deze capaciteiten zich wel verder kunnen ontwikkelen. Telkens weer jobwisselen bij het opduiken van deze behoefte lijkt me immers te drastisch.
Tja, soms moet een mens is ingewikkeld doen nietwaar, of misschien is het langs de andere kant dan maar weer doodnormaal.
PS voor de lezers: Excuses voor de lange tussentijd tussen de verschillende posts. Reizen, zomerweer en het verliezen van de anonimiteit van deze blog spelen daarin een belangrijke rol
22:44 Gepost door Einstein Brain in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Email dit | Tags: uitdaging, change, eentonigheid, regelmatigheid, nieuws, capaciteiten | 
Facebook |
Commentaren
.... Ja ik begrijp wel wat je wil zeggen. Ik denk ook al maanden na over die avondcusus die ik zou willen volgen eigenlijk om eens iets nieuws te doen.
Ook in school vertelde ze me da tik aanleg had voor economie en ik had er een bloedhekel aan, ik ben dan naar wiskunde (waar ik minder goed in was) en talen overgestapt, om te eindigen met een PR diploma. :-)
Gepost door: MissMystic | 03-07-08
Wel, dit is nu eigenlijk een van de hoofdredenen waarom ik:
(a) op professioneel vlak koos voor een doctoraat (iedere dag een boel bijleren over zoveel verschillende topics! zalig)
(b) op sociaal vlak besloot om het bloggen toch maar weer op te pikken (dan kom je met zoveel diverse mensen in contact, mensen waartegen je in een normaal dagelijks leven eerder weinig zou tegen zeggen. Zalig!)
(c) op levensvlak enorm veel reis (al die culturen!)
enz...
Maar ergens vind ik het ook wel leuk dat het leven zoveel opties biedt. Ok, het is niet makkelijk om te kiezen... en als je erop terugkijkt, vraag je je wel eens af (a) waarom je in het verleden niet een andere keuze maakte en (b) waarom we eigenlijk zo springen van het 1 op het ander. Het is een beetje zoals ene Furtado ooit zong in één van haar betere songs: 'traveling I only stop at exits, wondering if I'll stay' :-) (schitterende lyrics overigens)
Welcome to postmodernisme...
Gepost door: Trits | 03-07-08
Ooit noemde ik dit hele gegeven een identiteitscrisis doormaken (en misschien zou ik het nu niet echt zo mogen noemen maar ik vind geen alternatief!), het is niet dat je jezelf plotseling verliest ofzo, het is gewoon dat je stilstaat bij jezelf, wie je bent, wat je gedaan heb en wat je wil doen. Dat je op ene punt komt dat je meer wil bereiken, meer wil doen, verder wil gaan. Tevreden ben met wat je hebt, maar raar maar waar toch ene beetje banaliseert wat je bereikt hebt.
Toch is zo'n periode (ook al is het soms behoorlijk vervelend) volgens mij de moeite, omdat het zo stimulerend werkt!
Have a nice day!
Gepost door: soet | 04-07-08
@missmystic: Alé, gezien mijn marketingdiploma zijn we uiteindelijk toch ongeveer in dezelfde richting beland. Niet toevallig een vrij algemene richting waarmee men vele kanten uitkan... Vandaar je blog... PR
@Trits: Men moet natuurlijk ook nog over de opslag- en verwerkeringscapaciteit beschikken om te doctoreren... En als zelfs de kinderen tegenwoordig al vinden dat ze achter alles aanhollen dan is het hier welgesteld. Net allemaal formule 1 wagens tegen mekaar op... Gelukkig blijft het 2pktje dan wel origineel.
@ soet: T'zal een eeuwig zoeken zijn naar nieuwe dingen veronderstel ik. Een mens die nu eenmaal steeds nieuwe dingen nodig heeft... Ken er wel nog zo'n paar :-) En dan vind ik dat ik best minder impulsief leef @ the moment
Gepost door: Einstein Brain | 09-07-08
Haha, wel... het ging me eigenlijk niet om het doctoraat:-) Was je blog vooral luidop aan het toetsen aan mezelf, en besefte dat ik wellicht om de door jouw omschreven reden koos voor een job waarin ik iedere dag alle kanten uitkan... en waarin ik nog zoveel tijd heb om te groeien (alvorens ik 'te duur' ben voor de bedrijven en met mijn vodje papier op straat sta, mihi ;-)). Moest ik die 'capaciteiten' (man, wat vind ik dat een vies woord) niet hebben, was ik wellicht een lekker lame schilder - binnenhuisarchitect geworden :-D Oeh, gecombineerd met schilderPR of zo, want zou de menselijke contacten toch wel enorm missen (wat je daar allemaal van leert :-o)
En trouwens, we hebben een heeeeeeeel leven :-) Waarom zou alles zo snel vooruit moeten gaan? Leve het 2pk'tje! En de levensvariatie die uiteindelijk maakt wie we zijn (cfr. Soet)!
Gepost door: Trits | 11-07-08
Post een commentaar