T'groot vraagteken

Het ene weekend zoeken naar personen om een fijne tijd te kunnen beleven. Iedereen in de kennissenkring heeft wel iets leuks of soms minder leuks af te werken, maar in elk geval geen tijd vrij.

Het weekend erop zo veel leuke dingen te doen dat je er telkens wenst bij te zijn, maar beseffen dat je je spijtig genoeg niet kan opsplitsen!

Het kan verkeren...

Zo goed als lukraak haalde ik de film 'Goodbye Bafana' uit de rekken van de videotheek. Een film die een deel van het leven van Nelson Mandela verfilmt.

Zijn naam kon ik wel degelijk associëren met de apartheid, de nobelprijs en het Afrikaanse continent, maar de daadwerkelijke inspanningen die hij tijdens zijn leven tot nog toe heeft verricht kon ik allesbehalve opsommen.

In zo'n 113 minuten kwam ik echter heel wat meer te weten over deze opmerkelijke persoonlijkheid. Meer dan 20 jaar in de gevangenis zitten om je idealen na te streven! Idealen in de zin van vrijheid en gelijkheid voor iedereen. Zo'n 15 jaar geleden en nu nog steeds bejubeld door het donkerkleurigere volk in Zuid-Afrika wegens zijn strijd tegen racisme.
En dan lees ik vandaag in de krant dat een grote groep donkerkleurige Zuid-Afrikanen de aanval inzetten tegen de vele Zimbabwanen die naar Zuid-Afrika gevlucht zijn om er een beter leven te zoeken. Ze worden er verstoten net zoals de zwarte Afrikanen destijds zelf verstoten werden door de blanken.
Alhoewel de naschokken van het apartheidsregime zich  tot op de dag van vandaag nog sterk laten voelen, zorgen ze er voor vele Zuid-Afrikanen echter niet voor dat ze er ook voor zichzelf lessen uit trekken.

Een spijtige zaak, die natuurlijk heel makkelijk te veroordelen valt door iemand uit een land waar men alles heeft.

Het valt me enorm op dat mensen in ongeveer dezelfde leeftijdscategorie als mezelf (25+) het steeds vaker over vroeger hebben. Dat ze het steeds vaker hebben over de tijd dat ze nog met de vrienden samen waren. Dat velen onder hen ook mijmerend terugdenken aan vroeger.

Dan denk ik bij mezelf wat er allemaal voor zorgt dat 'vroeger' ineens zo ver weg lijkt? Want toen we allen onder de 25 waren was er nog geen sprake van vroeger. Was er nog geen sprake van terugdenken aan...

 Is het iets dat we zelf creeëren? Komt het doordat mensen zich meer in hun gezinscocon gaan leven? Word familie en gezinsbanden ineens toch weer belangrijker dan vrienden?

...dat mensen die het moeten hebben van hun rede, mensen met een voldoende verstandelijk niveau als 'groot potentieel' beschouwen in het leven?

 ...dat mensen die het moeten hebben van hun werkkracht, mensen met gelijkaardige fysieke krachten beschouwen als de betere mensen in het leven?

 ...dat mensen die waardigheid aan de dag leggen, ook mensen met waardigheid als de meest  'verdienstelijken' beschouwen?

Of bestaan er mensen genoeg die door dit alles durven heenkijken? Die het niet noodzakelijk vinden om de mensen van hun gelijkaardige groep als de beteren te beschouwen omdat het als een veilige thuishaven aanvoelt?

Want van dat egoïstisch gedachtengoed kan ik nu éénmaal het vliegend schijt krijgen.

Tot hier mijn betoog op deze zonnige dag!