T'groot vraagteken

 Op de achtergrond kwetterende vogels die de net vervlogen regenbui tot een korte onderbreking van zomerse dagen zullen herleiden. Zo voorspelt m'n persoonlijke weerbarometer afgaand op de aloude wijze woorden van m'n grootmoeder. Na het neerschrijven van deze woorden zal ik voor de eerste keer ook daadwerkelijk kunnen checken wat hiervan aan is. Alweer een mysterie de wereld uit? Soit, geen belabberend weerpraatje om de stilte van de laatste dagen te bedekken. Daarvoor kunnen jullie wel op de site van de warme bakker terecht!

Alleen via impressies komt men tot expressies heeft het leven ons geleerd. Het moet al meer dan vijf jaar geleden zijn dat ik deze woorden las en ik wist dat ze me ooit van pas zouden komen! Zo zien jullie maar, pocherij met andermans woorden is mij niet vreemd. Gelukkig dienen ze enkel en alleen om er ook daadwerkelijk iets aan toe te voegen. Want momenteel, beste lezers, is er een vrij sterke impressie die vele andere zo goed als lam legt. Als er zich momenteel verschillende gedachten opdringen is het regelmatig die ene die de strijd wint. En ook al wordt deze hier niet met de rest van de wereld gedeeld, heb ik toch maar lekker een excuus om de leemte van de voorbije dagen op te vullen. Tot zover dit tussendoortje.

dan zou ik nu wel willen weten wat 2 gezamenlijke vrienden van me onder elkaar aan het uitspoken zijn en aangezien ik hun gemeenschappelijk onderwerp ben, zou ik er wel eens willen bijzitten

K'heb niet de indruk van steeds minder te kunnen genieten, maar wel te kunnen genieten van steeds minder

Soms ben je een blog aan het typen en plotseling wens je toch van onderwerp te veranderen. De trigger deze keer was het programma 'De Tabel van Mandeljev' op één. Een soort programma met geprepareerde humor.

Bekritiseren wil ik dit programma allerminst (je kijkt of je kijkt niet). Wat wel even aangekaart dient te worden is dat dit soort programma's mensen sterk kunnen misleiden. Vroeger bekroop me vaker de gedachte dat de personen in zulke shows wel heel grappig konden antwoorden. Waarom heb ik niet het talent om steeds zo gevat uit de hoek te komen, dacht ik toen soms in mezelf. Deze gedachte was echter totaal onnodig geweest, had ik geweten hoe sterk deze momenten in scène worden gezet.

Toen ik een aantal jaren geleden een bezoek bracht aan het programma 'De Rechtvaardige Rechters' waar elke mop letterlijk van een autocue werd afgelezen, wist ik wel beter. Toen onlangs kennissen me vertelden hoe vaak zij verplicht waren om nogmaals met hetzelfde verhaal te lachen bij de opnames van 'De Tabel van Mandeljev' werd ik hier nogmaals aan herinnerd.

Dat de kijkkast je heel makkelijk op een dwaalspoor kan brengen, dat wou  ik hier vandaag even kwijt.

Onlangs nam ik onbewust het prachtige woord 'schrijversblik' in me op. Mijn schrijfniveau hoeft geen hoge toppen te sheren, dat zal het ook nooit doen. Ieder zijn aanleg, nietwaar.

Wat er leuk aan is...

Wat er spijtig aan is...

Vroeger was een blog het lossen van een verhaal. Het wegschrijven van een idee. Na 5 maand bloggen heb ik voor het eerst een omgekeerde beweging ervaren. Ik liep op straat en keek rond met een schrijversblik, zoekend naar een verhaal voor op m'n blog. Ben ik toe aan een blogpauze?

K'voelde me als een vis in het water deze morgen. Dus geen zin om deze dag verloren te laten gaan! Om 9 uur het bed uit en omstreeks 12 uur vertrek richting Antwerpen. Op speurtocht in de wonderbaarlijke onderwaterwereld van Aquatopia. De in de buurt wonende dierenvriend kwam daarbij handig van pas.

Nadat een kinderlijke computerstem ons een welkom gevoel gaf in deze nieuwe biotoop, bewonderden we de vele bekende diersoorten. Als snel begaf ik me richting de eerste giftige kikkersoort, die men gelukkigklijk achter glas had weggestopt, want een tot hallucinaties wekkende lik, was anders niet ver weggeweest. Vervolgens werpten we een blik op een heel grote, wijs uitziende schildpad. Toch wel koddig om zo'n schildpadsnoet van dichtbij te kunnen bekijken en om hem op zo'n zwevende manier door het water te zien dansen. Wat beweging betreft, was hij niet de enige topper. De snel verplaatsende zuignappen van de octopus waren een al even indrukwekkend spektakel. Nog indrukwekkende vissoorten in het rijtje waren de steenvissen, de zeenaalden, de zeepaarden, de roggen en de haaien .Stuk voor stuk de moeite om eens in het echt te bekijken.
Een duikcursus? T'zou nog zo slecht niet zijn!

PS Het winkelcentrum in de vernieuwde stadsfeestzaal van Antwerpen is echt wel mooi. T'is wel lachwekkend hoe de 'welgestelde' Antwerpenaar boven op zo'n vliegende schotel van z'n glaasje champagne zit te nippen. Licht surrealistisch, voor mij dan :-)

Gisteren viel de minder fraaie keerzijde van het onderwerp in m'n vorige blog heel makkelijk te bespeuren. En ook dit dient gezegd te worden.

Na de aankomst van een welverdiende winnaar, een held, kon je naar mate de tijd vorderde steeds meer antihelden ontdekken aan de aankomstplaats van de ronde. Zatte praat, opgeblazen ego's die toch heel broos blijken. Het was er allemaal!

Ik sta aan te schuiven om tussen enkele pinten door een hamburger te bestellen. En ongewild wordt er iemand door mij onheus behandeld! De meneer met de grote M staat daar al langer aan te schuiven wat ik wel degelijk had opgemerkt, maar in tegenstelling tot wat ik dacht, had hij zijn bestelling nog niet doorgegeven. Als ik bestel komen er onmiddelijk woorden ten tonele als 'hey, wa ist me jou jong?", "Moet ik op au bakkes smijten?" en "Wie pijst (denkt) em misschien da ik ben?" Gelukkig had hij zijn woorden op die manier geschikt dat ze tot een vraag leidden waarop ik toch het antwoord zelf mocht invullen.
Na welgemeende excuses kon ik het me wel niet laten om de persoon in kwestie er op te duiden dat een heftige reactie zoals de zijne eerder ongepast was. Als je een ander mens manieren kan bijleren, of een ander persoon zijn EQ de hoogte kan injagen, dan voel ik me daar moreel toe verplicht. En ergens tussen zijn bedwelmde, egotripperigere gedachten door denk ik ergens een deklik waargenomen te hebben. Een besef van zijn eigen ongepaste gedrag?
Het was heel grappig om zien hoe de verkoopster met deze situatie omging. Hoe zij beide kampen trachtte te bedaren (ook al was dat in mijn geval helemaal niet nodig) door de 'schuld' volledig op zich te nemen.

En dankzij zulke banaliteiten vroeg ik me gisteren af wat ik daar in godsnaam liep te doen! Een mens komt dan al eens buiten!

Traditie. Een namiddag waarop vader en zoon samen gissen naar de latere nummer 1, hopend op een Belgische zege, maar uiteindelijk keer op keer tevreden zijn met een altijd terechte winnaar. Ofwel is het de slimste, ofwel de sterkste, ofwel de meest aanvallende, maar een onterechte winnaar kent de Ronde van Vlaanderen nooit!

Het zijn vooral de kasseistroken en de vele korte hellingen die hun charmes onmogelijk kunnen verbergen. Automatisch krijg ik een beeld van m'n grootouders tijd voor ogen waarin de facteur, de melkboer en Meneer den doktoor een belangrijke rol speelden. En uit dit rijtje is het vooral de postbode die ik beklaag, die elke dag opnieuw met de fiets de helling op moest om verderop de post te bezorgen. Dat romantische plaatje wordt overmorgen weer opgeroepen. Is het jullie trouwens al opgevallen dat er nooit meer zwart-wit beelden opduiken dan met dezer dagen? Geschiedenis in hart en nieren.

Nog leuker is het om nog geen 10 minuten na het einde van de koers, spelende kinderen hun eigen ronde te zien rijden. Als Gianni Bugno sprintte ik vroeger steevast mijn maten uit het wiel. Misschien was het wel omgekeerd, maar het is toch op deze manier dat ik het me herinner!

En deze keer, kan het een échte zware ronde worden. Een heroïsche strijd in barslecht weer. Van s'morgens tien uur zit ik al voor TV gekluisterd. Ik wil weten hoe elke renner zich voelt bij de start in Brugge en van dan af reeds de sfeer opsnuiven. O wat wordt het weer mooi!