T'groot vraagteken

In elk huis hangen wel één of meerdere schilderijen.

Zo hing er in m'n kindertijd bij ons thuis, een met olieverf geschilderde afbeelding van een heel oude vrouw. Het was geen heks, maar grijs en afgrijselijk was ze wel. Ze boezemde deze jonge knaap een angst in die hij z'n hele leven met zich zou meedragen. Telkens weer toen ik s'avonds de lange gang tussen onze woonkamer en mijn slaapkamer overbrugde, deed ik dit met een snelheid waarop zelfs Kim Gevaert jaloers zou kunnen worden. Dag op dag werd het wereldrecord op de tien meter sprint verbroken. De loerende ogen van de oude dame volgden me hierbij van begin tot eind! Zelfs toen ik zo goed als veilig, ingeduffeld in m'n bed lag, voelde ik haar brandende blik op m'n rug verdergloeien. Je kan het op z'n minst een schilderij noemen dat tot de verbeelding sprak.

Is deze situatie herkenbaar? Heb ook jij zo'n bepaald voorwerp in huis dat je uitermate fascineerde, dat je een enorme blijdschap schonk, dat je heel wat angst inboezemde of een bepaald gevoel in je opriep? Laat je maar gaan en write it down zou'k zo zeggen...

Als ik de vrienden rondom mij bekijk, zie ik een vaste partner, een eigen huisje, kinderen, een vaste job, de wekelijkse bezoekjes aan familie. En dan denk ik soms bij mezelf. Zitten die mensen nu reeds aan hun eindpunt? Welke veranderingen staan er hen nog te wachten? Zijn zij niet al een groot deel vastgeroest?

Als ik zelf voor mij uit kijk, zie ik een open veld, nog geen banen getrokken, mogelijkheden om om te zaaien wat ik wens.

Levensdoelstellingen kunnen bij mij al eens van het ene uiterste naar het andere omslaan. Soms bekruipt me de gedachte dat ik me moet amuseren in het leven en ervan dien te profiteren en op zulke momenten zie ik mezelf bij wijze van spreke op een surfplank in Australië van het leven genieten.

Als ik dan de meer realistische kant in mezelf laat bovenkomen, denk ik eraan om fiscaliteit bij te studeren. Niet de allerleukste bezigheid, maar het kan wel heel wat comfort bieden. Enerzijds zorgt het ervoor dat ik naast mijn huidige job ook een andere weg kan inslaan en anderzijds biedt het me in de toekomst de mogelijkheid om me in deze materie als zelfstandige in bijberoep te vestigen. Het betreft hier een opleiding van 3 dagen per week van 17u30 tot 21u30 en dit twee jaar lang.

Sinds m'n jeugd heb ik steeds gezegd dat ik niet wil leven om te werken, maar wel werken om te leven. Toch betekent de overweging in vorige alinea niet dat ik van dit pad afwijk alhoewel ik me wel op de rand zou gaan begeven. Momenteel bekijk ik werken echter heel anders dan vroeger. Het lijkt wel of het een deel van m'n leven is geworden en zelfs een deel dat ik heel graag doe. Ik kan er mijn persoonlijkheid met vereenzelvigen. Het voelt maw niet aan als werken (die mindere dagen niet meegerekend natuurlijk).

Het betekent wel dat ik aan een pak andere dingen minder tijd zal kunnen  besteden. Vooral m'n uitgaansleven zal drastisch verminderen. Maar eerlijk gezegd, ook al ben ik 10 jaar een fuifbeest geweest, begint net dit aspect van het leven me minder te interesseren. Als ik m'n belangrijkste toekomstdromen wens te realiseren zoals een eigen appartement, vele reizen maken, me zorgeloos kunnen aanschaffen wat ik wens, de daarbijhorende vrijheid ervaren, iets significant (persoonlijke perceptie) betekenen in dit leven dan voelt deze denkpiste juist aan. Gelukkig hebben we nog even tijd om hierover na te denken. De cursussen starten pas opnieuw in september!

Vandaag treed ik even niet in detail, maar toch vertel ik graag het volgende verhaal.

Gedurende de dag heb ik een persoon ontmoet. Niet zomaar een persoon, maar een medeblogger of -blogster. Het gebeurde geheel toevallig, maar het is best wel confronterend! Weten dat iemand in real life zo maar je diepste gedachtengangen kan binnenwandelen. En dit zal best wel wederzijds zijn.

De persoon in kwestie gebruikt dit medium om zijn of haar angsten en hersenspinsels neer te pennen omtrent haar ziekte, namelijk kanker. Nieuwsgierig als ik ben, ben ik in een gesprek toch even op dit onderwerp ingegaan. Persoonlijk vind ik immers dat niets, maar dan ook niets taboe mag zijn in deze wereld. Alles wat deel uitmaakt van het leven dient ook besproken te mogen worden.

Wat me vooral opviel aan deze persoon is zijn of haar positivisme, open geest en zacht karakter. Zou deze persoon deze positieve kanten nog sterker ontwikkeld hebben door zijn of haar haar ziekte?  Het kan. Zouden deze mensen de essentie van het leven nog beter vatten? Soms denk ik van wel! Zouden deze mensen elke andere mens meer op gelijke voet kunnen zetten? Dat denk ik vooral! Ik zou er eens graag onderzoek naar doen, maar volgens mij komen vooroordelen en racisme veel minder vaak voor binnen deze bevolkingsgroep.

En mocht deze medeblogger of -blogster toevallig toch op deze post terecht komen, veel sterkte gewenst en blijf verder doen zoals je bezig bent. En wees gerust, je geheim is veilig! Ik rep er buiten deze post geen woord over.

Om onnodig berichtverkeer te vermijden dat toch vaak tot verkeerde interpretaties leidt, beloofde ik K. zondag in een bericht dat ik haar deze week zou bellen. En, ja hoor, vandaag was D-day. Enerzijds keek ik er tegen op, want ik vroeg me af waar ik het in godsnaam allemaal over zou hebben en eerlijk gezegd, zoveel was ik over haar nu ook nog niet te weten gekomen.

Gezien m'n onzekerheid bereidde ik me zelfs voor op dit telefoontje. Ik bedacht een aantal onderwerpen die ik met haar kon bespreken. En dan, boef, drukte ik haar nummer in en gooide ik mezelf in deze voor mij lastige opdracht. Ik peilde snel naar haar gemoedstoestand en in een ijltempo had ik het over de door mij op voorhand bedachte onderwerpen. Bizar, hoe zoveel onderwerpen in zo'n korte tijdspanne kunnen besproken worden. Zou ze m'n nerveusiteit geroken hebben? Ik vermoed van wel. In welke mate ze dit kon appreciëren? Ik weet het niet. In elk geval, goed of niet goed, ik moet het maar beschouwen als alweer een overwinning op mezelf.

In deze korte tijdspanne heb ik vernomen dat ze dit weekend al op stap gaat met vrienden en vriendinnen, maar het weekend erna gaan we opnieuw op stap. Ik heb haar voorgesteld een concert te bezoeken en we gaan deze week samen op zoek naar een geschikt optreden. K'heb immers haar email gekregen en we zouden mekaar op die manier eventuele voorstellen doen en intussen waarschijnlijk ook wat kunnen praten.

Ben ik nu echt zo onbeholpen dat ik hier allemaal zo een moeite met heb? Bij anderen lijkt het immers steeds zo makkelijk en vlot gaan. We blijven onszelf motiveren met de gedachte dat oefening kunst baart. En, we gaan door!

Ben wel benieuwd of ik er de zo nodige vlam kan inhouden, want door al dat berekend gedrag ben ik steeds weer in staat om die bij de andere partij weg te nemen.

Hierboven zie je de titel van m'n laatst gelezen boek. De meest opmerkelijke vaststellingen eruit wil ik jullie niet onthouden.

* Wisten jullie bijvoorbeeld dat er in America een laboratorium (onderzoekscentrum) bestaat, het Love Lab genaamd, waar partners langskomen voor een diagnose van hun emotionele relatie. Op video worden hun gedrag en vooral hun gelaatsuitdrukkingen opgenomen terwijl ze de meest prachtige momenten (trouw, gewelidige stoeipartij, eerste ontmoeting) en de minst goeie momenten (ernstige ruzie) uit hun relatie bespreken. Op basis van 15 minuten viedoband waarin valse of echte glimlachen, grimassen van minachting, het rollen van de ogen en dergelijke uitvoerig aan bod komen, weet de wetenschapper met 85% zekerheid de toekomst van het stel te bepalen binnen de zes jaar.

* Uitdrukkingen zoals een glimlach, wijdverspreidde ogen  bij angst, neus ophalen bij slechte smaak komen ook bij blinde baby's voor en zijn dus niet aangeleerd en internationaal gelijk

* Ten opzichte van baby's gaan we gezichtsuitdrukkingen langer aanhouden (tong uitsteken, langer lachen, wenkbrauwen langer fronsen) omdat zij ons nadoen en op die manier leren we hen nieuwe gezichtsuitdrukkingen aan

De Spanjaarden en Engels, het gaat niet goed samen. Volgende week zullen we de proef op de som kunnen nemen. Een Spaanse furie zal onze vriendengroep gedurende 3 maanden komen uitbreiden. Ze logeert bij een vriendin (Human Resources verantwoordelijke), die haar een plek heeft aangeboden bij haar thuis, om hier in Belgie haar stage te kunnen vervullen.


Met plezier zal ik me opofferen om haar ons mooie landje en tevens ons nachtleven te laten aanschouwen. Een goed excuus om een aantal steden te bezoeken en er wat meer info over te vergaren. Want ook al zoek ik graag exotische bestemmingen op, ook over ons kleine Belgenlandje weet ik in feite nog bitterweinig. Verdomd handig zo'n uitwisselingsstudente.

En ja hoor, ik zie het al voor me, binnenkort lig ik gratis en voor niets met de allermooiste sombrero op m'n hoofd aan het strand van Barcelona. Want voor wat, hoort wat, nietwaar!

De naweeën van m'n date zijn voelbaar en gelukkig in positieve zin. Een slag van de molen zou ik het zeker niet noemen, maar wel contentement omdat ik een nieuw persoon heb leren kennen die in een eerste ontmoeting wel aardig en leuk is bevonden. De kans dat er amusement ontstaat tussen ons beiden in toekomstige ontmoetingen bestaat. De juffrouw in kwestie vond het een aangename kennismaking en voor herhaling vatbaar. K'ben geflatteerd!

Meestal houd ik m'n besluit voor op het einde van m'n verhaal, maar deze keer ben ik er bewust met begonnen. Dan kan de rest van het verhaal onmiddelijk in de juiste context gestopt worden.

In eerste instantie ontstond er een praktisch probleem. Aangezien ik haar slechts 2 minuten gezien heb en zij mij enkel verkleed gezien heeft, bestond de kans dat we mekaar niet zouden herkennen in de café/bistro waar we hadden afgesproken. Dus nog vlug even gestuurd dat ze haar best aan de juiste tafel neerzette en liefst bij de gast met de blauwe gestreepte pull.

Na een tiental minuten wachten in het desbetreffende etablissement, kwam de juffrouw eindelijk naar me toegestapt. Ik had me aan een tafel van vier personen geplaatst ver achteraan. Via een kleine knik nam ik haar twijfels weg en wist ze zeker dat ze naar de juiste tafel kwam toegestapt. Ze plaatste zich heel verstandig naast me en niet rechttegenover me. Dat praat aangenamer, zorgt ervoor dat je dichter bij mekaar zit en psychologisch gezien bevordert naast mekaar zitten de vriendschappelijke band en rechttegenover mekaar zitten een meer vijandige band.

De juffrouw had zich net neergezet en kreeg onmiddelijk telefoon. Terwijl ik van m'n Leffe zat te genieten, mocht ik een 10-minutenlang gesprek aanhoren over haar chauffage die niet meer werkte en die dus hersteld diende te worden. Intussen maakte ik m'n eerste indruk: mooi lijntje, ziet er 'volwassener' uit dan mezelf, geen schoolvoorbeeld qua beleefdheid (gezien haar lang telefoongesprek) en k'had eveneens zoiets van 'dit gaat niet klikken'.

Eens de telefoon neergelegd had ik wel onmiddelijk een aanknopingspunt om op verder te bouwen, namelijk haar chauffageproblemen. Handig. Het gesprek kwam stilletsjesaan op dreef en tot mijn grote verbazing lagen onze interesses en levensinzichten toch enigszins op dezelfde lijn. Wat me nog meer verbaasde was het feit dat ze 30 was terwijl ze me eerder tussen de 24-26 leek. Er ontstond een gezellige babbel over onder andere muziek, uitgaan, eten, woningen, vriendschappen, vrienden met kinderen en dergelijke meer. En hier en daar, tussen de lijnen, werden er ook wel wat complimentjes uitgewisseld. Plezant dus!

Anderzijds ben ik wel op m'n hoede. Ze wou me doen geloven dat ze een eerder verlegen type was. Dat ze anders nooit op date gaat, maar toevallig had ze er deze week wel twee. Bovendien had ze ook aardig veel praat op en maakte ze op mij allerminst die verlegen indruk. Van zodra er een stilte dreigde te vallen, wist ze aardig in te springen. Sommige vrouwen lokken immers nogal graag uit, nietwaar? Geef ze aandacht en ze gaan er in op. En qua teaserij scoorde ze ook niet laag op de schaal van richter.

Intussen heb ik eveneens laten weten dat ik er een aangenaam gevoel aan over hield en dat we zeker binnenkort weer iets moeten plannen. Dat ik er m'n hersenen wel over zou pijnigen. Momenteel ben ik tevreden dat ik tot hier geraakt ben. Het eerste contact is gelegd.

Nieuwe bedenkselen die optreden:

• Wat kunnen we de volgende keer best gaan doen?
  • Film? Te standaard
  • Aquatopia + de Zoo bezoeken? ( te kinderachtig?) en dan ook Antwerpen city even bezoeken
  • Naar t'zeetje gaan (d'er misschien direct wat over en weinig afleiding waardoor we opnieuw vaak met mekaar geconfronteerd worden)
  • Avondje uitgaan? Zou ik liefst doen, maar wil ze al meenemen naar Stubrupuntuit in verdere toekomst (als die er komt)
  • Sauna? Zou'k wel willen, maar dat lijkt me enigszins te vroeg

Dus beste lezers, bijkomende ideeën zijn steeds welkom!

Een Letermevermoeidheid heeft zich opgebouwd gedurende de voorbijgaande week. Een relaas van de date volgt snel, maar het ontbreekt me momenteel aan tijd en energie. Morgen last ik echter een luierdag in waardoor ik zowel aan deze blog als aan m'n lievelingsblogs de nodige tijd kan spenderen.

Afgaande op de teller van m'n blog is het populariteitsgehalte ervan verviervoudigd. Dit alles is te wijten aan de titel van m'n laatste post. Het kan me worst wezen, maar het is wel opmerkelijk om vast te stellen. Tot hier deze korte anekdote. Bizar, de mensheid!

Yeahaaa! K'heb mezelf een date bezorgd! Superlang geleden dat ik gewoon nog is gedate heb! De reden daarvan lag vroeger grotendeels bij het feit dat ik er lange tijd geen behoefte aan had. Alles liep sowieso vlot in m'n leven en ik had geen zin om me bijkomende datestress op het lijf te halen. Er was tevredenheid en voldaanheid zonder dat gedoe.

En nu ineens, mits een kleine inspanning van mezelf, kwam die date er vanzelf. En ja, ik ben er gelukkig om. Misschien wel de trigger om ermee door te gaan. K'hoop het alvast. Dat ik er opnieuw zin in krijg om met vrouwelijke lotgenoten een avondje te delen en te lachen en misschien ook pijnloze stiltes te delen. K'verwacht er namelijk niet al te veel van. T'feit op zich is al voldoende om me voorlopig tevreden te stellen.

De groeten!